Na procura das particulas mais pequenas no CERN

30.03.2008 Naceu en Madrid en 1976 e viviu en Ourense desde que tiña un ano. Reside en Xenebra, onde traballa desde xaneiro para a Royal Holloway University of London como investigadora asociada. E faino no CERN

HENRIQUE NEIRA

Alberte Peiteável
Teresa Fonseca licenciouse en física en Santiago no 1998 e doutorouse en Evanston no 2005
FOTO: Alberte Peiteável

Cando Teresa Fonseca rematou a carreira de Física na Universidade de Santiago en 1998 “gobernaba o PP na Xunta e no Goberno e había moi poucas bolsas para facer o doutoramento. A Fundación Pedro Barrié de la Maza deume unha bolsa para facer un máster na Northwestern University en Evanston, Illinois, ó lado de Chicago, entre 2000 e 2002. Logo a propia universidade deume unha bolsa para o doutoramento, que rematei no 2005. Aí conseguín unha bolsa posdoutoral do CERN. Agora, na universidade na que traballo teño un posto de investigadora asociada” e investiga no High Level Trigger –o sistema que decide que datos se almacenan para a sua posterior analise– do experimento Atlas nas instalacións da Organización Europea para a Investigación Nuclear (CERN), onde vai empezar a traballar en análises de supersimetría.

Considera que “o logro máis grande” da súa carreira científica foi a análise da súa tese de doutoramento, que representou “un descubrimento, fomos os primeiros en observa-la desintegracion do kaón curto en pión neutro, muón e anti-muón, foi buscar unha agulla nun palleiro, identificamos seis desintegracións deste tipo entre milleiros doutras desintegracións, e medímo-la probabilidade de que o kaón curto se desintegre nestas partículas”.

Sobre o seu traballo no High Level Trigger do experimento Atlas, sinala que “cando comece a funcionar o Gran Colidor de Hadróns, o LHC, fará que un protón choque contra outro no corazón do detector Atlas. Estas colisións prodúcense a unha enerxía moi alta, desintegrándose os protóns e producíndose outras partículas. Existe a posibilidade de que se produzan novas partículas descoñecidas, pois as enerxías ás que van chocar estes protóns son moi altas e nunca antes foron acadadas en experimentos de aceleradores terrestres, houbo cousas parecidas no principio do universo. Polo principio de incerteza de Heisenberg enerxía e distancia son inversamente proporcionais, utilizar enerxías moi altas é o que che permite mirar cousas moi pequenas. Enerxías máis altas das nunca acadadas significa mirar cousas máis pequenas das que se miraron nunca”. As novas partículas que se producen “á súa vez, desintégranse, e hai unha chea de partículas que saen voando en tódalas direccións, que o detector Atlas tenta identificar gravando información delas. Atlas ten 46 metros de longo e 25 metros de alto, pesa 7.000 toneladas –o mesmo que a Torre Eiffel– e é coma un gran cilindro con capas coma as cebolas, con distintos tipos de detectores de partículas”.

Produciranse “aproximadamente 600 millóns destas colisións por segundo. O volume de datos que xera o detector é inmenso, hai millóns de sinais eléctricos e non é posible gardar toda esta información que habitualmente se almacena en discos duros de ordenador ou en cintas magnéticas. Entón o que se fai é decidir moi rápido cales das colisións parecen interesantes para almacenalas e analizalas posteriormente”.

“O sistema que decide que colisións son interesantes para ser conservadas –as outras pérdense sen que ninguén as mire nunca– é o Trigger e aí traballo eu. Agora estou tamén empezando a traballar nunha análise para identificar a produción de novas partículas”, indica. Se tódolos datos de Atlas se gardasen, encheríanse 100.000 CD por segundo, de aí a importancia de seleccionar só os datos máis interesantes, tal como se fai na actualidade, na que se gardan soamente os datos equivalentes a 27 CD por minuto”.

Teresa Fonseca lembra que só no experimento Atlas traballan unhas 2.100 persoas de 37 países e 167 universidades e laboratorios, e cre que dos traballos no CERN se beneficia toda a humanidade, xa que permiten entender mellor “como funcionan os compoñentes máis pequenos da materia e as regras que rexen o seu comportamento. Non hai unha aplicación directa deseñada a priori, pero o coñecemento que se xera acaba en moitos casos atopando aplicacións prácticas, o que pasa é que como non sabemos que imos encontrar aínda non se nos ocorreu como utilizalo. A tecnoloxía para poder facer estas investigacións si é máis probable que se empregue axiña. Os coñecementos adquiridos na física de partículas aplícanse por exemplo en terapia médica no tratamento de tumores canceríxenos”.

Anuncios

5 Respuestas a “Na procura das particulas mais pequenas no CERN

  1. No tengo ni idea de lo que dice ninguna de sus teorías pero felicidades a tu ¿hermana? ¿Prima? ¿Madre? ¿Hija?…

  2. Jejejejeje esa prima d ela que siempre me hablaaaaas xDDD Si señor!!! dile que nos lleve a ver las instalaciones xDDD Me entero solo d ela mitaddd peeeero xD

  3. Pingback: Acelerador de particulas « Luscofusco·

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s